Een seconde

De stroom van gehaaste jeansbroeken en druk trappelende trainers vertraagde even. In een fractie van een seconde stond het smalle gezicht met de holle ogen op mijn netvlies gebrand. Hij zat in kleermakerszit en hield een bekertje vast. Zijn nagelriemen waren zwart. De gore deken waar hij op zat was nat, maar hij leek het niet te merken. Zijn blik ontmoette de mijne. Even lichtten z’n ogen op. Een vleugje hoop. Een sprankeltje leven. Het gebeurde zo snel dat éér het tot me doordrong, de mensenstroom me al meegevoerd had. Ik keek over m’n schouder en zag dat hij me nakeek, waarna zijn blik zich terug naar beneden richtte.
Een beetje verloren liet ik me meevoeren met de massa. Ik verwenste mezelf dat ik niet gereageerd had. Het briefje van vijf pond zat nog steeds tussen m’n vingers geklemd. Te laat. Het moment was voorbij.

Het was niet de eerste zwerver die ik tegenkwam die dag. Cambridge of Londen, het hoort bij het straatbeeld. Drommen toeristen, goud en glitter van schreeuwerige winkels, materie-minnende hipsters, jong en oud, gehaaste zakenmensen, dwalende shoppaholics. En daklozen. Een doordeweekse dag in de grootstad. Mensen mét een leven en mensen zonder één;
zij die letterlijk aan de zijlijn staan, of liggen.
Zij die het niet meer aankonden.
Zij die ergens struikelden.
Zij die te gevoelig waren.
Zij die té getalenteerd leken.
Zij die het tempo niet aankonden.
Zij die de weg kwijtraakten.
Zij die de burn-out nooit te boven kwamen.
Zij die hun heil zochten in drank en drugs.

Ieder heeft wel een uitgesproken mening hierover. Allen weten we perfect hoe wij het zouden aanpakken. Maar wat zou dat?
Weten wij hoe het voelt om alles kwijt te raken?
Weten wij hoe voelt om verslaafd te raken?
Weten wij hoe het voelt om te gevoelig te zijn?
Weten wij hoe het voelt om het gehaaste leven van onze maatschappij niet meer te willen leven? Een maatschappij die altijd op zoek is naar méér, groter en mooier.

Een wildvreemde raakte me. Er was méér. Een oordeel was niet op z’n plaats.
Het bleef spoken.

De vijf pond zijn uiteindelijk uitgegeven bij Starbucks, aan koffie en chocola.

I rest my case…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: