Langs het tuinpad van m’n vader

Stil en verlaten ligt het huis erbij. De tuin met ongemaaid gras en hier en daar een omgewaaide emmer treurt door gebrek aan aandacht, verwaarloosd en verwilderd.

Elk raam schreeuwt een doodskreet, donker en somber, omdat het leven weg is. Het leven dat ooit vrolijk was in dit verlaten huis.. Kamers gevuld met licht en warmte, met gezang en eindeloos geklets bij dampende koffie. Geuren van soep en pasgekookte patatten. De Geur van lang vervlogen tijden, van toen iedereen er nog was. Pa, ma, broer en ik. Uit de tijd dat we nog ongecompliceerd met z’n allen aan tafel zaten en boterhammen met stroop aten. Of saucisse met wortelstoemp. Niemand had ooit kunnen dromen dat dit zo snel voorbij zou gaan. Dat pa zou doodgaan aan kanker en broer zich een kogel door de kop zou jagen. Nee, we leefden of het altijd zo zou zijn. Soms in ruzie, vaak in vrede. Soms verdrietig, maar nog vaker blij. We hadden ieder onze dromen. Moeder’s ideaal was dat het gezin samen in goddelijke devotie dienst zou verrichten, terwijl pa niets liever deed dan konijnen stropen. Broer vond het zalig om te bommen ontwerpen en deze achter het huis te laten ontploffen, terwijl mijn dromen gingen over muziek, paarden en één of andere prins op een paard. Ach, dromen vervliegen. Als ether op een wond, pats boem, weg. Een korte stekende pijn en het is over, terwijl de wond z’n tijd neemt om te helen.

Toen we moeder vorige week verhuisden naar bij ons, leek het allemaal zo onwerkelijk. Ineens was het moment er. 85 jaar en moe. Zo gaat dat op die leeftijd. Ineens lukt het niet meer en moet er hulp ingezet worden. In één klap was het laatste sprankeltje leven uit het oude huis weg. Alle herinneringen schoten in razend tempo voorbij, tot het stil werd in m’n hoofd. M’n laatste wandeling door de weide, waar de kersen bloeiden en onze schaapjes graasden. Waar we speelden en als dolle honden en geen raad wisten met onze energie. Vol leven, vol blijdschap.

En langs het tuinpad van m’n vader zag ik dat ze de hoge bomen omgekapt hadden.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑